Hepimizin Hikayesi- 1


Metal bir kavanozun içinde beklemeye başladım kırmızı ışıkta.

Cadde olabildiğince kalabalıktı ve nedenini bilmiyorum… Başımı direksiyona yasladım uzak dalgın bakışlarla yaya kaldırımından geçen belki her gün beklide ömrümde bir daha asla göremeyeceğim hızlı adımlara geçen insanları seyrettim. Kızgın öfkeli yüzler, telefonuyla yürümekle konuşmak arasında seçim yapamayan biri, çocuğunu bir an önce geçmesi için çekiştiren anne, kravatına bakılırsa ya okulu asmış ya da boğuşmaktan gelen iki erkek öğrenci. İlk defa saniyelerin biraz daha yavaş geçmesini istedim. Hafifçe kendime geldim siren sesleriyle önümden hızla geçen bir ambulans ve onun zamanla olan yarışı. İnsanları seyretmek güzel bir duygu olduğunu bir kez daha anladım otobüs terminallerini bu kadar sevmem bu yüzden işte. İnsanları tanımak kendimizi tanımaktır çoğu kez… Saf hallerinle sesli ama sessizlik içinde hızlı ama zamanın yavaş akan semtinde. Kısacık bir zamana bu kadar insan sığdıran ben. Gözlemek izlemek güzel şey. Boş zamanımız yok olmadı olmayacakta kısacık hayatlarımızda. Tanıyın insanları.

“insan kendini yalnızca insanda tanır”
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 5259